Over Hilde

Eventjes mijn potlood ter hand genomen om een tekstje te schrijven over Hilde. Waarom met potlood? Ewel, omdat ik dan nog een aantal zaken kan uitgommen en herschrijven als het nodig mocht blijken, maar dat zal wel niet.

Een aantal verzamelde reacties van toen 8 jaar geleden ik afkwam met: “Ik heb een lief”.

    … Dat kan niet
    … Hoe heeft hij dat gedaan?
    … Dat zal duren totdat ze hem beter leert kennen … 

Nu, van mensen die mijn zo’n 10 jaar geleden kenden, snap ik die reactie wel. 

Ja maar, Vincent, het moet hier wel over Hilde gaan. Inderdaad, precies, en correct. Maar het gaat ook over Hilde. Ze heeft de moeite genomen om mij te leren kennen en dat is al een prestatie op zich. De zogenaamde computer-nerd bleek toch wel interessant te zijn. En zij is erin geslaagd mij een beetje te ‘temmen’/’temperen’. 

Nu moet ik wel zeggen dat Hilde heel hard haar best doet voor mij. 
De lijst is heel lang om op te noemen, maar de traditionele cliché gedachten tellen hier echt wel, waarvan er één hierna nader verklaart wordt. 

Liefde van de man gaat door de maag.
Ah, met Hilde kun je dus niet beter vallen, hé. Veel variatie, een echte keukenprinses als je het mij vraagt. Maar je vraagt het niet, hé. Ze gaat dan een recept uitproberen. Hi hi. Maar ze volgt het nooit. Hi hi. En het lukt dan nog ook. Hi hi.
 
En als het eens wat minder gaat is zij de eerste die het hoort. Mijn ‘klaagmuur’ blijft dan niet zo onbewogen en zegt dan dat het morgen wel beter zal gaan. Wat dan meestal ook zo is en dat heeft ze dan gevraagd aan haar ‘engeltjes’. Nu ja, het ‘b’engeltje (ik dus) weet perfect wat hij in huis heeft gehaald. Of is het omgekeerd? … 

… (Eventjes mijn potlood scherpen) 

Nu het zijn de kleine dingen die het hem doen.
De manier waarop ze mijn grapjes nog steeds grappig vind. De ‘handige’ manier waarop ze een koffie inschenkt. De manier waarop ze dingen die ze niet graag doet aan mij overlaat. De manier waarop ze mijn hulp vraagt met de knipperende ogen. De manier waarop ze haar in de zetel nestelt en haar volledig induffelt (want ze heeft het snel koud) en dan doodleuk zegt: “Vincent, ga jij de chips halen?”. 

En de laatste tijd, sinds dat ze met ‘Tupperware’ begonnen is, is ze veranderd in positieve zin. Meer sociaal geworden en dus veel vrienden gemaakt in korte tijd. Allemaal positief dus. Ik ben nooit in mijn kot en zij heeft nu ook haar ‘avonden’ uit. 

Onze winkels die we graag samen doen, onze muziekkeuze die niet overeenkomt. Trouwens, als je ooit iemand zoekt om met een muziekkwis mee te doen. Ik weet wie ik zou kiezen, … 

Van mij ga je hier geen kwaad woord lezen. Het zou erg zijn, moest het wel het geval zijn. Kortom, Hilde is de persoon die ik het meest zou missen en dat zegt meer dan genoeg. 

Vind je niet?